Ωστόσο, η μετάβαση του Δημητρίου Μπουγά, τον Μάρτιο του 2009, δίνει την ευκαιρία να σκεφτούμε την πορεία δύο ανθρώπων που γεννήθηκαν στην ορεινή Μεσσηνία και μεγάλωσαν κάτω από την ζωοφόρο επιρροή του Ναού του Επικούρειου Απόλλωνα. Γαλουχήθηκαν από μια φτωχή αλλά ηρωική οικογένεια, αφού έδωσαν το στίγμα τους σε αυτή τη ζωή, μετέβησαν τελικά σε μια άλλη σφαίρα, της οποίας την πραγματικότητα μαθαίνει όποιος δεν μπορεί να την περιγράψει, καθώς σε κάποια ταξίδια δεν υπάρχει γυρισμός.Υπάρχει όμως η μνήμη εκείνων που αγάπησαν τον Σωτήρη και τον Δημήτρη, από μικρά παιδιά στο σχολείο του Σκληρού και της Ανδρίτσαινας, είτε ως νέους αγωνιστές του μεροκάματου στην Αθήνα, ή ως ώριμους άνδρες που ήταν δεμένοι στην ζωή και παρέμειναν με τους ίδιους και μάλλον δυνατότερους δεσμούς, όταν ο Σωτήρης έφυγε πρώτος ξαφνικά. Η οικογένεια Μπουγά απλώθηκε με τους γάμους και τα εγγόνια που πρόσφεραν στην κυρία Γεωργία την σύζυγο του μυλωνά της περιοχής Παναγιώτη Μπουγά του Γεωργίου τα οκτώ από τα εννιά παιδιά μιας οικογένειας που δεν φοβήθηκε να αυξηθεί και να πληθύνει, μέσα σε σκληρές συνθήκες . Εκτός του γλυκύτατου και ήσυχου Δημήτρη, που η ευαισθησία του τον έκανε να δηλώνει, πως έτσι όπως κατάντησε ο κόσμος, δεν είναι σίγουρο πως θα άξιζε να γεννά κάποιος παιδιά.
Ας είναι ελαφρό το χώμα που σκεπάζει δύο τίμια παιδιά από το Σκληρό Μεσσηνίας που δεν πείραξαν κανέναν όσο ζούσαν και όταν έφυγαν, άφησαν στον τέταρτο γιο της οικογένειας κενό που δεν θα καλυφθεί ποτέ. Οι εναπομείναντες αδελφοί Γεώργιος Γεωργίου(Μπουγάς) Τρύφων Μπουγάς . Oι 5 αδελφές Αλεξάνδρα Μπουσιούτα, Βασιλική Ντάση, Κωνσταντίνα Λούφαρη, Ιωάννα Καντριβιότη, Ευγενία Σολδάτου,
κα τα 30 ανίψια κάνουν τον πόνο δύναμη και υπόσχονται σε αυτούς που φύγανε, πως θα κάνουν ότι περνάει από το χέρι και την ψυχή τους για να συνεχίσει το αποτύπωμα της οικογένειας Μπουγά με εντιμότητα, υπερηφάνεια, δύναμη και ευαισθησία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου